Op 9 maart 1996 (destijds was ik 30 jaar) heb ik een uniek optreden met Sting gedaan in Amsterdam. Het was werkelijk een jongensdroom die uitkwam. Dit verhaal en nog vele anderen staan in mijn boek dat ik op 7 mei 2016, mijn 50e verjaardag heb uitgegeven. De titel van het boek is: “Troubadour d’ Amour “met daarin 50 verhalen uit mijn muziekcarrière. Waaronder dus het verhaal van mijn onverwachte ontmoeting én samen zingen met Sting.
Hieronder het hele verhaal uit mijn boek:
Spelen met Sting in Amsterdam
Op 9 maart 1996 gebeurde een wonder dat nog tot op de dag van vandaag nasuist in mijn hoofd. Ik was door de fanclub Dutch Sting Association in het café Bourbon Street in Amsterdam uitgenodigd om wat Police/Sting liedjes te komen spelen voor de fans tijdens die meeting. Sting speelde die dag in Paradiso recht tegenover het café.
Bij binnenkomst komt Marcel van de fanclub enigszins gespannen op me af. ‘’Je moet snel je gitaar stemmen, Sting komt om 12.30 uur hierheen’’. Ik keek hem verbaasd aan en ik dacht dat ik water zag branden met deze opmerking. Zal wel een look-a-like zijn, leuk voor de fans of zo. Om 12.00 uur stap ik het podium op om wat Police-hits te spelen. Opeens gaat er een siddering door de zaal en ik zie vanaf het podium door het raam een grijs busje met geblindeerde ramen voor de deur stoppen. Er klinkt gejoel, applaus en gekir van dames door het zaaltje en ja hoor, Sting himself stapt met een bodyguard en een cameraploeg binnen.
Hij wurmt zich door het publiek heen naar het podium onderwijl wat handtekeningen uitdelend. Hij springt erop, geeft me een hand stelt zich schuchter naar beneden kijkend voor met ‘’Hi, I’m Sting’’.
“’Please to meet you, I’m Ed’’, antwoord ik compleet overdonderd. Sta ik ineens zij aan zij naast mijn idool! In een flits gaat een complete film aan me voorbij, ik zie in flashbacks Police-optredens, Live Aid en posters aan mijn muur voorbij trekken. Als ik hem goed bekijk of hij het echt is, staan er wat zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd, zijn hand voelde ook wat klam. Hij is kennelijk nerveus in een klein gezelschap met fans die hem op de lip zitten. Hij kalmeert wat in het tumult dat ontstaan is en hij gaat zitten op een pianokruk die naast het podium staat. Ik blijf achter de microfoonstandaard staan. Intussen had ik de gitaar afgedaan en toen moest ik hem weer om zien te krijgen. In de zenuwen gaat de band alle kanten op behalve over mijn schouder, zal je net zien. ‘’Thanks for ruining my gig’’ grapte ik om het ijs te breken. Sting staat op en plagend pakt hij een ballon waarmee hij me gaat meppen.
In een flits schiet Tijd Tijd door mijn hoofd die ik erg graag aan hem wilde laten horen. Het derde couplet gaat immers over mijn Policememoires maar in het Nederlands dus tja…. Zou hij het verstaan? Ik zet te gehaast het liedje in en ik besluit al zingend een couplet te skippen om maar gauw bij het derde couplet aan te komen.
Met Sting op het podium van café Bourbon Street in Amsterdam
Ik had het liedje ooit in het Engels geschreven, zo kon ik ineens makkelijk de Engelse tekst oplepelen uit mijn geheugen. In het Engels klinkt mijn stem bijna identiek aan hem en ik zag hem vanuit mijn ooghoek scherp kijken. Hij luisterde aandachtig naar de song en toen hij de gelijkenis hoorde, zag ik hem verlegen om zich heen kijken. Na een oorverdovend applaus stapt hij op me af. Ik vroeg of we samen ‘’Message in a bottle’’ konden zingen. “In harmony’’ flapte ik er in de zenuwen uit. Veel te gejaagd zet ik de lastige gitaarriff in en het publiek zingt massaal al de eerste zin ‘’Just a castaway an island lost at sea-oh’’ in.
Intussen gebaart de maestro me om langzamer te spelen. Het lukte niet, maar dat gaf ook niks. Hij zingt zelf de eerste coupletten. Opeens gebaart hij me om het derde coupletje alleen te zingen, hij trekt weg van de microfoon.
‘’Now or never’’ dacht ik. De gelijkenis valt hem nu nog meer op. Vlak naast hem valt zijn dure aftershave luchtje me op. Bij het slotakkoord breekt een storm aan lawaai los in zaal. Nog nooit zo hard een groep mensen horen juichen en gillen!! ‘’You can do my work for me now’’, grapt hij en ik ga uitpuffend nu op de pianokruk zitten. Zijn vaste gitarist Dominic Miller is inmiddels ook van de partij waarmee hij nog een paar liedjes op mijn gitaar brengt. Intussen zit ik high te kijken naar hem. ‘’Gebeurt dit echt?” en ik knijp in mijn arm of ik niet droom.
Na de liedjes beantwoordt hij nog wat vragen van fans en maakt zich klaar voor zijn vertrek. Hij bedankt me voor het lenen van mijn gitaar en springt het podium af, wurmt zich weer een weg door het publiek en neemt plaats in het busje. Ik loop naar de bar om een colaatje te bestellen en ik voel gelijk een enorme huilbui aankomen.
SBS6 programma: The WInner Takes It All.
Beau van Erven Dorens gaat met behulp van het Nederlandse publiek live op zoek naar degene die het beste de stem van zijn of haar idool kan imiteren.
Ik ga maar even naar het toilet waar niemand het ziet om te schuilen en ik krijg een enorme ontlading door van de spanning. In tranen loop ik naar buiten om even wat frisse lucht te happen. Op straat schiet een bezorgd paar me aan en vraagt of ze me kunnen helpen. ‘’Ik heb net met Sting gespeeld’’ snotter ik . ‘’Uhhh oohh tja’’. Ze kijken me aan of ik gek ben en lopen gauw door. Nadat alle commotie achter de rug was, loop ik met mijn gitaar op mijn rug naar het Leidseplein in de richting van de parkeergarage. Ik zie een telefooncel en ik wil zo graag naar huis bellen om mijn verhaal te doen, ik hield het niet meer ik ontplofte bijna in mijn hoofd! Ma nam op en al snotterend vertel ik uitvoerig en warrig mijn verhaal.
Haar eerste reactie was ‘’you’re joking love, geweldig voor je darling. Kom maar gauw naar huis vent’’, zo lief. Een lange weg moest nog worden afgelegd. Ik kan me werkelijk helemaal niets meer van die autorit herinneren.